کلیــــــــــــــــــــــــــد بهشت

عدم رضايت از اعمال

  هميشه بعد از اتمام نمازم راضى نيستم و احساس مى كنم كه ممكن است خداوند آن را نپذيرد; البته از لطف و فضل خداوند هم هيچ گاه نااميد نيستم. لطفاً در اين زمينه مرا راهنمايى كنيد؟

  يكى از صفات خوب مؤمنان كه در جاهاى متعددى از قرآن به آن اشاره شده است صفت «خوف و رجاء» است; به اين معنا كه مؤمنان در عين ترس از عظمت خداوند اميد به رحمت او نيز دارند. غلبه خوف بر اميد، انسان را به يأس و سستى مى كشاند و غلبه رجاء و طمع، انسان را به غرور و غفلت وامى دارد و اين هر دو دشمن حركت تكاملى انسان در مسير او به سوى خدا است; از اين رو است كه در آيه 16 سوره سجده، بر داشتن هر دو صفت خوف و رجاء اشاره شده است:

(تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَ طَمَعًا وَ مِمَّا رَزَقْنَـهُمْ يُنفِقُونَ)^[1]; پهلوهاى شان از بسترها در دل شب دور مى شوند ]بپا مى خيزند و رو به درگاه خدا مى آورند[ پروردگار خود را با بيم و اميد مى خوانند و از آن چه به آنها روزى داده ايم، انفاق مى كنند.^[2]

از آن چه بيان شد روشن مى شود كه داشتن صفت خوف و رجاء بسيار نيكو است، ولى نمازگزار بايد آن چه باعث قبولى و صحت نماز است، به دست آورد و نمازش را به بهترين وجه اقامه كند، سپس به لطف خداوند اميدوار باشد.پيش از اين به شرايط قبولى نماز اشاره شد.

منبع: کتاب پرسمان قرآنی نماز